Drugie życie pani Appelstein. T. 1 : powieść współczesna (Łoś Wincenty) str. 47

w księgach zbankrutowanego domu sumy, podniesione przez Witolda, miałby piękne wyobrażenie o ich szlachetności.
Dławiło ją to wszystko.
Co ona Lulu powie, gdy się dowie, że jej stryjeczny brat, ten nieznany Jakób, o którym tyle razy mówiły, jak o kimś bardzo drogim, znajduje się we Lwowie i poznać siostry i ciotki nie pragnie?
Co ona jej powie?
A Lulu dowiedzieć się musiała. — Dziwnem nawet było, że o konkurencie księżniczki Mimi dotąd nie obiło się głośnym echem i że nazwisko jego ich uszu jeszcze nie doszło.
Te wszystkie uczucia bolały Irenę, choć z drugiej strony była zadowoloną z tego obrotu rzeczy. Obelga, jakiej świeżo doznała od Witolda, w połączeniu z całem postępowaniem jego od lat dwudziestu nie zabiła w niej przywiązania ani tego głębokiego uczucia rodzinnego, które było tak silne, iż w swoim czasie zrobiło z niej swoją ofiarę.
Witoldowi życie się powiodło. Doszedł do wszystkiego, do czego dążył, choć nie przebierał w środkach, ścieląc ofiarami drogę. Jakże jej życie inaczej płynęło! Podczas

gdy brat jej wypychał naprzód syna w wielkim świecie — ona nie mogła córce wyrobić w nim skromnego miejsca tolerowanej osoby.
Zalała się znów łzami, które płynęły jak woda ze źródła, bo otworzyła się najczulsza i najgłębsza rana w łonie Starżanki i matki.
Cierpienie było skomplikowane, czerpało siły z dwóch źródeł w całem jej ustroju najsilniejszych, najzdrowszych.
— Morfiny! morfiny! — szeptała.
Oh! jakże jej potrzebowała. Zdawało się jej, że uśnie na wieki w pomroce zwątpienia i zniechęcenia, które cały jej fizyczny i moralny organizm ogarniały.
Czuła, iż jeśli nie zażyje tej trucizny, jedynie zmieniającej chwilowo jej pogląd na rzeczy, to jej serce pęknie od żalu do życia i ludzi. I gdy Lulu wstrzykiwała jej morfinę, przybywała jej sita woli i za chwilę była spokojną niemal naturalną.
Lulu z pośpiechem spełniła dzieło. Wszakże dla matki był to dzień radosny. Bywalski przybył i już jej oczekiwał.
Lulu go już widziała i oznajmiła mu powody wezwania. Porycki upierał się i żądał jej ręki lub zerwania, chciał ją poprowadzić do ołtarza wbrew woli matki, obejść

się bez jej błogosławieństwa i asysty. Na to nie mogła się zdecydować pani Appelstein, nie chcąc wchodzić przebojem w świat, w którym od urodzenia miejsce miała. Nie chciała skandalem salonowym prezentować córki, otwierać jej życie. Młodym się spieszyło. Ich nieobchodziły te drobnostki, Bywalski miał rozwiać skrupuły Ireny.
W godzinę później Irena wchodziła do salonu, gdzie prócz Bywalskiego znajdował się i Jakób Appelstein.
Drgnęła w progu. Widok Jakóba wywierał na niej zawsze to samo wrażenie. Ile razy przybył do Lwowa i pierwszy raz się z nim spotykała, stawała w jej oczach i w wyobraźni ta chwila, w której podczas strasznych dni decydującego się bankructwa, zabierał jej krociowe kosztowności.
Czy ten fakt był tak kobiecie bolesnym, czy inny tu odgrywał rolę pierwiastek subtelności jej uczuć, dość że podczas gdy Jakób Appelstein schylał się, by ucałować jej rękę z uśmiechem pełnym troskliwości na twarzy, ona go widziała przeszukującego w Warszawie w jej pokoju precyoza i wybierającego z niezliczonych szkatułek te, które uważał za dobro domu bankowego.